Zes maanden staf…

Alweer ruim een half jaar aan de staf. De tijd vliegt, ik merkte dat ik de laatste twee weken al wat begon te reflecteren en terug te kijken. Hoe ging het de afgelopen zes maanden. Wat is nou belangrijk? Waar krijg ik energie van? Wat was ook alweer mijn diepe motivatie om dit werk te gaan doen en niet gewoon lekker met mijn bedrijf te knallen? Wat heb ik nou eigenlijk gedaan de afgelopen tijd? Wat heb ik bereikt? Lastige vragen soms. Het zal de meeste niet ontgaan zijn dat ik langzaam ook aandacht ben gaan geven aan fondswerving. Maar een persoonlijke vraag die ik daardoor wel in de ogen moest kijken was: Is het dit waard? Is stafwerk belangrijk genoeg dat we er zo veel geld aan uitgeven?

Waar we het dan ook alweer over hebben is dan de eerste vraag. Het verlangen was en is: Dat NSA een plek is en steeds meer wordt, waar toegewijde volgelingen van Jezus opstaan, achter Hem aan gaan en ook na hun studententijd mee gaan bouwen aan het Koninkrijk van God. Mijn geloof wat me drijft om dit te doen: Jezus is waar je moet zijn voor diepe vrede, uitbundige vreugde, voor vrijheid, echte genezing en richting in je leven. Voor acceptatie, erkenning, liefde, leven, voor al die dingen waar we dagelijks voor vechten maar zo vaak op de verkeerde plaatsen. Hij alleen kan ons redden van ons egoïsme, onze bitterheid, boosheid, ons wantrouwen, onze angst, onze pijn.

Dingen die niet persé altijd deel zijn van mijn ervaring, maar wel van mijn geloof! Ik heb ook zo mijn periodes van droogte en soms twijfel ik aan hoe God werkt. Maar dit is wat ik wil geloven. Ik beschouw mezelf dan ook steeds meer als een ‘all or nothing’ gelovige. Als het waar is… dan is alleen mijn alles goed genoeg. Ik ben de halfslachtigheid aardig zat. Ik ben erachter gekomen dat halfslachtige christenen eigenlijk de meest beklagenswaardige mensen op aarde zijn. Met een been in de wereld en zelf koning willen zijn over je leven en met een been in het Koninkrijk van God. Maar dat werkt niet. Je geniet niet van je ‘been’ in de wereld en eigenlijk ook niet van je ‘been’ in het koninkrijk. Als je eigen verlangens achterna gaat hoor je dat stemmetje, van ‘is dit alles?’ En als je Gods dingen op het oog hebt wordt je geconfronteerd met jezelf en dat je dingen achterhoud. All or nothing zijn eigenlijk de enige reële alternatieven. Dit is voor mezelf net zo uitdagend als voor ieder ander.

Daarom vind ik het stafwerk zo belangrijk en zo bijzonder. We moeten hoe dan ook keuzes maken. De vraag is waarvoor. Vrijblijvendheid bestaat eigenlijk niet. Er zijn de afgelopen tijd grote dingen waar ik tegenaan loop en waar ik eigenlijk meer mee aan de slag zou willen. We moeten Jezus achterna. Maar hoe kan ik mijzelf hiervoor optimaal inzetten en ook anderen mobiliseren om dit te bereiken? Wat is belangrijk? Kringen? Hoe kunnen we er dan voor zorgen dat kringen maximaal functioneren en kringleiders zich voldoende toegerust weten om hun kringen te leiden? Hoe kan God disputen gebruiken? Hoe kunnen nestoren en dispuutvoorzitters dan geholpen worden om hun dispuut een plek te laten zijn of worden waar God de ruimte krijgt? Of zijn het meer de verenigingsactiviteiten zoals een ‘praise & worship’ waar we meer van God zien, ervaren en daar consequenties aan verbinden? En wat voor richting hebben deze avonden dan nodig om ons maximaal uit te dagen? Grote vragen. Vragen die me de laatste tijd veel bezighouden.