Wat mijn hart raakt…

Deze post is geschreven door Vera Arents

Uganda, een Oost-Afikaans land, ook wel het groene hart van Afrika genoemd. Een land vol tegenstellingen, we zitten er middenin. Net buiten de stad zie je de prachtige natuur, bergen die rijkelijk begroeid zijn met bananenbomen, mangobomen, palmbomen etc etc. maar in de stad zie je overal afval liggen en kinderen die tussen de houtskool en modder spelen in (afgedankte) Europese kleding.

Ik ben wel vaker tijdens reizen met armoede geconfronteerd maar het heeft me nog nooit zo geraakt als nu. Iedere dag als we naar Bulamu Children’s Village gaan, rijden we door de sloppenwijken. De jonge kinderen zwaaien snel bij het zien van ons blanken en roepen “bye bye muzungu’s”, maar toch blijf ik me afvragen wat er schuilgaat achter die mooie koppies en de kleine glimlachjes.

Nu we hier al een tijdje zitten beginnen de kinderen in Bulamu steeds meer over hun verleden te vertellen. Een aantal van deze verhalen zijn opgeschreven in het boekje vergeten kinderen. Wij als groep hebben allemaal dit boekje in Uganda doorgelezen. Schokkend om te lezen maar tegelijkertijd ook mooi om te zien hoe het nu gaat met de kinderen die zo onwijs veel hebben meegemaakt.

Wat mij nog het meeste raakt is de dankbaarheid van de kinderen, de dankbaarheid naar Uncle Joseph toe, die het kinderdorp heeft opgericht, de dankbaarheid naar ons toe omdat wij de tijd hebben genomen om te helpen bij de bouw van dit nieuwe huis maar bovenal de dankbaarheid naar God toe.

Als ik dan denk aan mijn eigen leven, hoe ondankbaar ik eigenlijk ben, hoe mijn Westerse leven gericht is op alles wat ik niet heb. Maar vaak op dat wat een ander wel heeft. En dan nog de angst om kwijt te raken wat ik wel heb… Als ik daaraan denk, dan kan ik zoveel leren van deze kinderen.

Als groep lezen we tijdens deze reis veel in het bijbelboek Jesaja, een boek waarin God onder andere laat horen dat hij ziet hoeveel ongerechtigheid er in Israel, maar ook nu in de wereld, is. Een boek waarin God laat zien dat Hij boos is over alle ongerechtigheid die er in de wereld plaats vindt. Maar ook een boek vol hoop, waarin God laat zien dat Hij een plan heeft met deze wereld heeft en dat er uiteindelijk gerechtigheid zal komen.

Wij worden hier veel geconfronteerd met de ongerechtigheid in Uganda, en enerzijds is dat lastig maar anderzijds ben ik blij dat ik ook mensen zie die wel naar gerechtigheid streven. Mensen die voor de wezen en weduwen zorgen of die de armen te eten geven. Ook zie ik dit in Bulamu village, waar de kinderen van de straat zijn gehaald en een huis hebben gekregen, waar ze weer naar school kunnen gaan. Een plaats waar ze weer een beetje kind kunnen zijn.

Foto’s (Het zijn picasa albums, je moet erop klikken)

De eerste dagen Uganda Uganda dag vier Uganda dag vijf
Uganda dag zes Uganda dag zeven en acht Uganda dag negen en tien
Uganda dag elf en twaalf Uganda dag Veertien