Waarom ik soms jeuk krijg van kerst en een paar tips hoe het anders kan

Het is weer die tijd van het jaar… Dat de abri’s in de bushoekjes ‘gezelligheid’ ademen. Alles schreeuwt KOPEN KOPEN KOPEN. Mooie spullen, mooie mensen, eenSchermafbeelding 2014-12-21 om 17.15.20 mooi leven. Alles in het straatbeeld is er op gericht om je dertiende maand of eindejaarsbonus (als je die krijgt) te verbrassen aan spullen en eten.

Op de Instagram feed van de EO kwam ik deze illustratie tegen. En het raakte me. Elk jaar weer lijkt het met kerst zo om onszelf te draaien. Om gezelligheid, warmte en een fijn gevoel terwijl de wereld in brand staat. En dan ervaar ik vaak die spanning. Van enerzijds eraan mee willen doen en familie opzoeken en het gezellig hebben. En anderzijds me realiseren dat er mensen op straat leven, hier in mijn straat. Of alleen zijn. Net een scheiding doormaken of in conflict leven met familie of vrienden. Of mensen die dierbaren hebben verloren dit jaar. Allemaal in dezelfde stad, misschien wel dezelfde straat.. En dan heb ik het dus nog niet eens over de brandhaarden in het Midden Oosten of de Oekraine, de seks trafficking in India of de 20 urige werkdagen in fabrieken in China. Of ‘gewoon’ de extreme armoede in Afrika. Merry Christmas.

De Allerhande wil ook graag dat we doen alsof het allemaal heel fijn is en gezellig (foto hierboven, met dank aan de Allerhande). Met mooie vrienden en familie en een kerst die ‘lukt’. Maar kerst lukt nooit. Niet op hun manier. Die kerst staat ook mijlenver af van het echte kerstverhaal. Een verhaal wat zich afspeelde in koeienstront en bittere armoede. Jozef en Maria hebben heel wat meer gemeen met een stelletje ongedocumenteerden die al te lang vastzitten in een detentiecentrum op Schiphol dan menig Westerling zou vermoeden. Het verhaal was verre van romantisch en gezellig en toch is dat wat we er hier van gemaakt hebben. En dat voelt wel eens ongemakkelijk.

Jozef en Maria hebben heel wat meer gemeen met een stelletje ongedocumenteerden die al te lang vastzitten in een detentiecentrum op Schiphol dan menig Westerling zou vermoeden.

Maar hoe dan wel? Ik denk ergens dat die spanning onderdeel van het leven is. Er is ruimte om te genieten, om het gezellig te hebben, lekker te eten en onder onze dierbaren te zijn. En tegelijk geloof ik, zeker als christen, dat we geroepen zijn om oog te hebben voor het grotere plaatje. Voor het andere verhaal. En met die spanning mogen we leren omgaan.

Ik ben ook maar een blanke westerling die niet weet hoe de wereld in elkaar zit. Daarom een paar tips die mij in ieder geval een beetje helpen.

  1. Offer een kerstdag op. Je hebt er twee. Door iemand uit te nodigen die je niet zo vaak te gast hebt. Een ongedocumenteerde vluchteling, een eenzame buur, een gescheiden oom. Vier kerst met iedereen.
  2. Geef iemand uit je straat een kerstpakket (bijvoorbeeld via adamhelpt.nl als je in Amsterdam woont, zoals ik.).
  3. Geef gul. Bekijk die 13e maand eens kritisch of die eindejaarsbonus en geef echt een substantieel deel weg aan een goed doel waarbij mensen die het minder hebben echt worden geholpen. Geven zet kerst in juiste perspectief. Bij voorkeur moet het een beetje pijn doen. Ontzeg jezelf iets. Dat is goed voor je ziel. Een kerstgift aan je Compassion kindje, Het leger des heils of je lokale kerk. Doe wat moois.
  4. Lees het nieuws en bid. Blijf je bewust dat de wereld groter is dan jouw fijne kerst. Mediteer en praat erover.
  5. Neem jezelf voor bij ieder ontmoeting in de kringen waarin je verkeerd echte gesprekken op te zoeken. Mensen echt te zien.
  6. Omarm de spanning. Wees dankbaar en geniet van ieder moment dat God geeft. Maar wees je ook bewust dat de Allerhande kerst niet bestaat.

Voel je vrij om er een paar tips aan te voegen.