Trouwen in Uganda

Dat Uganda een ander land zou zijn dan Nederland had ik natuurlijk wel verwacht, maar dat het zo ontzettend radicaal 100% anders zou zijn had ik me niet voor kunnen stellen. Het prachtige groene heuvelige landschap tegenover het vlakke gestructureerde Nederland. De oranje grond met haar oneindige hoeveelheden stof die ervoor zorgen dat er elke avond oranje water in het doucheputje verdwijnt. De wegen met vele vele gaten en kuilen waarbij ik elke keer als onze bus (een afgedankt Japans passagiers busje) door een van die kuilen knalt weer opgelucht ben dat de bus niet uit elkaar gevallen is. Het vuilnis overal en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Over de mentaliteit van Afrikanen had ik ook wel het een en ander gehoord. Dat ze niet zo op tijd staan en de Nederlandse efficiëntie niet erg eigen zijn bijvoorbeeld. Toch heb ik me erover verbaasd dat niemand er raar van opkijkt als iemand twee uur later dan afgesproken op komt dagen en zich er niet voor verontschuldigd, zo gaat dat hier gewoon. Na ruim twee weken Uganda kan ik zeggen dat ik al aardig geacclimatiseerd ben. Ik kijk niet meer raar op van geiten en koeien met angstaanjagende horens die naast je op de weg lopen. Of van de Boda’s die nog nét even ergens tussen glippen. Of als we twee uur later dan gepland vertrekken.

That is Africa, and I like it!

Toch kan ik me nog blijven verbazen over sommige dingen. Zoals afgelopen maandag; je haalt een rolex (een chapati, dun pannenkoekje, met een gebakken ei ertussen) bij een kraampje langs de weg waar de verkoper niet even seintje geeft dat je bestelling klaar is maar vrolijk verder gaat met het helpen van een andere klant. Oh ja, ik ben in Afrika.

Maar waar ik het eigenlijk over wilde hebben (er valt zo veel te vertellen dat je makkelijk uitwijkt over andere verwonderingen) is het trouwen in Uganda. Afgelopen week had ik samen met Anne-Marlijn een gesprek met de socialworker van Bulamu over de verschillen tussen Nederland en Uganda en zo kwamen we ook op het onderwerp trouwen. Het is iets wat indruk op me maakte, en het verschil tussen deze culturen nog duidelijker maakte. Als je trouwen in Nederland al veel geregel en gedoe vindt dan moet je zeker niet hier gaan trouwen. Ik zal een situatie schets geven: Stel, er is een man (of vrouw) die je leuk vindt, overigens is ‘geschikt’ hier misschien een betere woordkeuze. Het eerste wat er dan gebeurd als je dat aan je familie verteld is dat je familie onderzoek gaat doen naar zijn familie. Niet naar hemzelf, maar naar zijn familie want je trouwt immers een hele familie. Als je familie dan ‘groen licht’ heeft gegeven (wat lang niet altijd het geval is) dan is het tijd voor de volgende stap: The introduction. The introduction is het moment waarop de familie de aanstaande schoonzoon of dochter voor het eerst ontmoet. Dit komt eigenlijk neer op een verlovingsfeestje (er zijn dan ook zo’n 400 mensen bij aanwezig) want niet trouwen na deze gebeurtenis komt eigenlijk niet voor. Bij de werkelijke bruiloft zijn ongeveer 800 mensen aanwezig. Waren komen al die mensen vandaan vroeg ik haar vol verbazing? Sowieso zijn gezinnen veel groter in Uganda, maar naast gezinnen is het Ugandeze volk ook onderverdeeld in tribes, en zijn die tribes weer onderverdeeld in clans. Als je gaat trouwen wordt de hele clan van moeders kant uitgenodigd en die van vaders kant, dus dan kom je wel op 800 personen. Verder mag je toekomstige echtgenoot wel afkomstig zijn uit dezelfde tribe, maar niet uit dezelfde clan. Een hele zoektocht en happening dus, die me doet beseffen dat ik onze Nederlandse cultuur meer waardeer dan ik dacht.

De foto’s (je moet erop klikken om naar de Picasa albums te gaan)

De eerste dagen Uganda Uganda dag vier Uganda dag vijf
Uganda dag zes Uganda dag zeven en acht Uganda dag negen en tien
Uganda dag elf en twaalf Uganda dag Veertien