Stilte in de storm

Het was zo rond de feestdagen dat ik me even op de Kalverstraat waagde. Geen goede keus. De heuse winteruitverkoop had massa’s mensen de binnenstad ingelokt. Ik had een afspraak en dacht daarna nog even snel te kijken voor een nieuwe broek. Drommen mensen stroomden als een logge kudde door de straten. Je moest je aanpassen aan het tempo van je voorganger. Zo’n uitverkoop maakt echt iets hebberigs los. Ook bij mij. 50% korting? Doen! Wanhopig staan mensen te grissen bij de tafels waar alle waar op is uitgestald, bang mis te grijpen en een ander er met de buit vandoor te zien gaan.

Maar midden op de Kalverstraat is daar opeens een kerkje. Je loopt er zo langs, want hij staat pal ingeparkeerd tussen de schreeuwerige kledingzaken en de McDonalds. Je moet door een draaideurtje om naar binnen te glippen. Maar dan sta je van het hedonistische gegraai opeens in de serene stilte van de Rooms Katholieke kerk.

En het raakte me. Deze plek van stilte. Een oude dametje stak een kaarsje op, sloeg een kruisje en knielde biddend bij het altaar. Misschien deed ze dat wel elke dag. Een jonge man liep de kerk binnen en ging een paar rijen voor me in de banken zitten. Hij boog zijn hoofd en bad. Een paar giechelende meisjes liepen langs de wandschilderingen van de lijdensweg van Jezus. Een stel van rond de veertig zat zachtjes te fluisteren in een donkere hoek van de kerk en een concierge zat te dommelen bij de deur. En opeens was ik me heel erg bewust van God. Van Zijn stille wenken. Zijn zachte aanwezigheid. Zijn tedere fluistering. En ik voelde me geliefd. Binnengeroepen. Aangekeken. Soms moet ik me eerst door een schuldgevoel van ‘dit zou ik toch eigenlijk meer moeten doen’ heenworstelen. Maar dit keer was het anders. Gewoon goed.

Ik moest denken aan de uitdrukking ‘stilte voor de storm’. Daarmee bedoelen we dan dat het even heel rustig is voordat de hel losbarst. Dat het even heel goed gaat voordat de tegenslag komt. Vreugde voordat pijn om de hoek komt kijken. Overvloed voordat droogte komt. Maar bij God is er ook zoiets als stilte in de storm. Een retraite van het alledaagse. Een moment van bezinning, stilte, vreugde of troost te midden van verwarring, jachtigheid, drukte of tegenslag. Een moment van bij Hem zijn. Stil.

Toen ik na een half uurtje weer door het kleine draaideurtje werd gelanceerd in de mensenmassa van de Kalverstraat was er iets in mij veranderd. Ik was stil van binnen. En zonder iets te kopen heb ik mijn fiets opgezocht.