Schuilen in de shelter

Deze post is geschreven door Stefanie van Houwelingen

Midden van het terrein van Bulamu staat, zoals eerder reeds beschreven, een gebouw met een golfplaten dak en muren van riet. De Shelter. Deze ‘schuilplaats’ is het centrum van alle gezamenlijke activiteit. Het is de plek waar wij nu enkele keren een ‘prayer time’ en een kerkdienst hebben mogen meemaken.

Soms voor het avondeten, soms erna, druppelen de kinderen iedere avond binnen. Het is tijd om alle andere dingen van de dag opzij te zetten en God te ontmoeten. Ik zit ingeklemd op een klein bankje, aan weerszijden enkele kinderen, op schoot een van de kleintjes. Buiten wordt het al snel donker, de krekels beginnen hun getjirp.
Er wordt gezongen. Onder begeleiding van de ‘band’ , bestaande uit een basgitaar en een keyboard met beat, waarop twee akkoorden worden herhaald.

Als ik denk aan hoe ik in Nederland in de kerk zingend probeer te aanbidden; vaak nog in beslag genomen door alle dagelijkse dingen, mijn hoofd er maar half bij, en mijn hart soms helemaal niet. Dan is het contrast groot, geen flashy powerpointslides, geen gelikte muziek, maar 250 kinderen die vol overgave het uitzingen. En dat niet alleen…hun hele lichaam doet mee. Er wordt volop gedanst. Alsof ze met alles wat ze zijn God willen eren.

Als ik me omdraai zie ik een zee van kindergezichten, en besef me dat ik nog nooit in een gemeenschap ben geweest waar het grootste deel van de tijd van gebed en aanbidding volledig door kinderen wordt gedaan. Er zijn ook nauwelijks volwassenen in Bulamu te vinden. Ik weet zeker dat God ontzettend geniet als hij deze kinderen ziet dansen en zingen. De Heilige Geest is duidelijk aanwezig op deze plek waar dagelijks tijd wordt vrijgemaakt om God te ontmoeten en Hem te eren. Stilletjes bid ik dat deze gewoonte hen zal blijven zegenen en dat ze er genezing door zullen ontvangen.

Ondertussen ben ik zelf diep ontroerd door deze pure aanbidding, alsof er een muurtje om mijn hart wordt afgebroken; en ik kan zelf, zonder ingewikkelde woorden te hoeven gebruiken, tegen God zeggen hoeveel ik van Hem houd.
Ondertussen is het kleine meisje op mijn schoot in slaap gevallen, haar hoofdje op de plek waar ze mijn hart kan voelen kloppen. We zijn uit twee verschillende werelden, maar nu eventjes zo dicht bij elkaar. Blijkbaar voelt ze zich veilig genoeg in deze ‘Schuilplaats’ om haar ogen dicht te doen. Naast me schrijft een jongetje mijn naam in zijn bijbel, ‘my friend Stefanie’… Ik kan veel leren van de manier waarop deze kinderen mij ontvangen. Ze zijn simpelweg blij om me te zien, ik krijg een knuffel, een brief.

Als de dienst is afgelopen leg ik het slapende meisje in de armen van de jongen naast mij, hij zal haar naar haar plekje brengen.
Zelf rijker geworden stap ik onze bus in, en begint onze terugreis naar Kampala.

Foto’s (Het zijn picasa albums, je moet erop klikken)

De eerste dagen Uganda Uganda dag vier Uganda dag vijf
Uganda dag zes Uganda dag zeven en acht Uganda dag negen en tien
Uganda dag elf en twaalf