Op Bulamu staat een boom

Deze post is geschreven door Jurjen van Houwelingen

Zo’n grote sterke. Zo’n boom die je ziet in kleurplaten, op schilderijen en natuurfoto’s. Zo’n boom die wordt gebruikt in films. Waar belangrijke gesprekken onder plaatsvinden. Waar de liefde wordt verklaard. Waar wordt gemijmerd, gedroomd, gehuild en gevochten. Een boom waaronder belangrijke beslissingen worden genomen. Waar vriendschappen worden gesloten.

Op Bulamu staat zo’n boom.

De boom was er al vanaf het begin. Nog voordat de grond gekocht werd door Uncle Joseph om er zijn droom van een kinderdorp gestalte te geven. En over twintig jaar zal de boom er hoogstwaarschijnlijk nog staan als het kinderdorp misschien wel af is. Als er niet vijf, maar zo’n twintig woonhuizen zijn. Als er een omheining is, een basisschool, een secondary school, een vakschool. Als er een dormitory is, waar de middelbare scholieren kunnen wonen, een guesthouse voor gasten, een mooi kantoor, een grote samenkomstzaal. Een nette speeltuin. Pleintjes, paadjes, bankjes. Een snoepwinkeltje.

En midden Bulamu staat dan een boom.

Soms heb je van die momenten dat je even overweldigd wordt de grootsheid van God. Je bent je plotseling bewust van een aantal van die kosmische waarheden. Dat dwars door pijn, verwarring en verdriet God goed is. Dat hij zorgt. Dat hij niet loslaat. Dat deze wereld, dit land niet het laatste woord heeft. Dat Gods liefde wint.

En ze overvallen je. Een diepe vrede maakt zich van je meester.

Zaterdag had ik zo’n moment. Er was een feest op Bulamu. Er was vlees en rijst. Een grote traktatie. Kinderen lachten. De speeltuin was geopend. Met z’n twintigen op de wipwap. En vanaf een afstandje ging ik even zitten en keek ik naar de boom. En toen kwam die fluistering. Die zachte stem.

“Jur, zie je wat ik aan het doen ben?”

“Is het niet geweldig?”

En ik keek even met Hem mee.

“En ik zag dat het goed was.”

En op dat moment was er alleen maar vrede. Ik heb geworsteld en gevraagd. Verwarring, frustratie, twijfel, onzekerheid, angst, cynisme, wanhoop, het was allemaal even weg. Alleen maar Gods stille fluistering. Een diep besef van zijn. Van geliefd zijn. Van een God die liefdevol is en genadig. Geduldig, trouw en waarachtig. Die schuld, misdaad en zonde vergeeft maar niet alles ongestraft laat.

En ik droomde van Bulamu over twintig jaar. Met op het dorp een stenen plein met in het midden de boom. Vol in bloei. Stabiel en betrouwbaar. Schaduw voor iedereen. Met de wortels diep in de rode grond van Afrika. Niet makkelijk omver te krijgen. Een plek van Afrikaanse drums, van gedans en gezang bij de ondergaande zon. Een plek voor bijzondere gesprekken en diepe momenten. Een gedenksteen dat God goed is. Een heenwijzing naar Zijn liefde en trouw.

Op Bulamu staat een boom.