Like a splinter in your mind

Morpheus: “I know exactly what you mean. Let me tell you why you’re here. You’re here because you know something. What you know you can’t explain, but you feel it. You’ve felt it your entire life, that there’s something wrong with the world. You don’t know what it is, but it’s there, like a splinter in your mind, driving you mad. It is this feeling that has brought you to me. Do you know what I’m talking about?”

Afgelopen dinsdag hadden we weer smallgroup (wij noemen ze heel hip LIFEgroups). En we hebben met elkaar nagedacht over onze verwachtingen voor het komende jaar. Ik moest zelf denken aan de bovenstaande dialoog uit het eerste deel van de Matrix. Al moet ik daar vaker aan denken. Het blijft nog steeds een film die hoog scoort in mijn film top 10…

There is something wrong.

You don’t know what it is, but it’s there

Like a splinter in your mind.

Het zijn vooral die drie zinnen. Je hebt een onderbuik gevoel. Een diep besef, maar je kunt je vinger er niet op leggen. Je voelt iets, maar vindt het lastig om het onder woorden te brengen. Het is vaak mijn ervaring. Letterlijk als een ‘splinter in my mind‘. Leef ik mijn leven zoals God het bedoelt heeft? Durf ik in de uitnodiging te stappen die God voor me neerlegt. Om een leven te leven vol avontuur, groots en meeslepend in de passie van het verhaal waarvan Hij de regisseur is.

Een heldenepos met een goede afloop. Een verhaal vol liefde, redding, vergeving, vrijheid, waarheid, schoonheid en kracht. En ja, ook in het plot van het evangelie zit een cliffhanger. Een moment waarop alles mis lijkt te gaan. Waarop de wereld lijkt te vergaan. Eenzaamheid, pijn, gebrokenheid, verwarring, het heeft allemaal een plek in het verhaal wat God schrijft. Maar er is een goede afloop. God heeft het laatste woord, het vraagt vertrouwen en moed, maar Hij schrijft het verhaal.

En Hij nodigt me uit.

Stap ik in?

Of wacht ik af…?

Of erger, kies ik voor een surrogaat verhaal. Een vlucht. Een verhaal waarvan ik zelf de regisseur ben. Waar ik de ‘splinter’ verdoof met korte-termijn succesjes, met snel respect of makkelijk te scoren aanzien. Met retorische grootspraak om mijn eigen onzekerheid te verbloemen. We hebben allemaal onze ‘cocaine’ waarmee we de innerlijke roeping het zwijgen opleggen.

De marketingwereld heeft een tijd geleden al ontdekt dat we gevoelig zijn als het gaat om identiteit. We kiezen voor een stoer, sexy, zakelijk, urban, avontuurlijk of weet-ik-veel-wat-voor identiteit en kopen de bijpassende telefoon, kleding, auto, we gebruiken de bijpassende software en drinken in de bijpassende cafe’s onze koffie, cappuccino of latte machiato.

Zo leven we de hoofdrol in een door onszelf geregisseerd verhaal.

En ondertussen verdoven we de splinter.

De Uitnodiging voor een groots en meeslepend leven.

En dat was mijn verwachting voor het komende jaar. Meer te ontdekken over de splinter. Over het leven waarvoor God me geroepen heeft. Het volle leven. Om meer inzicht te krijgen in mijn eigen surrogaat oplossingen. En vooral ook dat mijn gebed werkelijkheid zal worden. Dat ik de moed zal hebben om de surrogaat verhalen terzijde te leggen. Om mij met alle overgave die in mij is te storten in Gods epos van redding en verlossing.

And they lived happily ever after…