Kleine stapjes op weg naar herstel

Daar zijn we weer… Met een update uit Jeruzalem! Ik ben nog steeds volop bezig met revalideren hier. Ik merk dat ik door mijn hersenletsel enorm worstel met dingen als initiatief nemen. Me tot dingen zetten. Dat ben ik hier dan ook volop aan het oefenen in allerlei sessies. Een paar dagen geleden was Stefanie hier ook. Wat heel fijn was… Maar voor de therapeuten hier een mooie kans om mijn initiatief weer verder te ontwikkelen. Wat wil je met haar gaan doen in Jeruzalem? Vragen ze dan… En dan is het vaak stil… ‘Ja, dat weet ik niet zo goed.’ zeg ik dan… Maar dat is dan natuurlijk niet goed genoeg… Ik geef vaak mijn zicht de schuld, van ‘ik zie het allemaal niet’ en daarom is het lastig maar dat is voor hen vaak niet voldoende. Je kunt nog prima van alles doen en ondernemen zonder zicht. Maar het is wel een stuk lastiger! Werp ik dan tegen… ‘Ja… niemand had je een makkelijk leven beloofd’. Zeggen ze dan… En daar zit tegelijk een deel van mijn worsteling met God op dit moment… Dat ik merk dat ik ergens nog steeds boos ben op God. Waarom moet ik zo’n ellendig leven leven?! Vraag ik dan… Waarom moet bij mij nou alles zo moeilijk zijn? Ik vind het ergens niet eerlijk… En tegelijk, dan realiseer ik me wel, van wat is dan wel eerlijk? En dan wordt het wel stil van binnen… Daar heb ik ergens geen antwoord op. En alles in mij komt soms in opstand tegen God. Dan vervloek ik net als Job de dag dat ik geboren ben… Van ‘als ik deze ellende moet verdragen, had mij dan niet geschapen!’. Maar hier ben ik.

Het revalideren gaat wel aardig verder. Al zie je niet enorme grote stappen vooruit ofzo. En op sommige dagen stemt dat somber. Op andere dagen merk ik wel wat vooruitgang en dan kan ik opeens weer wat hoopvoller zijn. Zo zag ik een paar dagen terug opeens wat meer. Dat is dan heel fijn als je wat progressie ziet maar de volgende dag kan dat opeens weer minder zijn… Het is geen lineaire lijn naar boven ofzo… Veel grilliger. En dat is ook lastig.

Hier in het Feuerstein Instituut blijven ze wel heel positief en bemoedigend. Er zijn nog allerlei mogelijkheden met je leven! Zeggen ze dan… Ik merk dat ik dan twijfel… Pas confronteerde een therapeut me ermee dat ik toch wel een heel laag zelfbeeld had. En tot mijn schrik moest ik erkennen dat ze misschien wel gelijk had… De zelfverzekerde Jurjen die ik ooit was, de man die de hele wereld aankon, die is niet meer… En wat er over is, is iemand die twijfelt aan zijn kunnen en daarmee steeds minder van zichzelf is gaan denken… Gedachtes als: “ik ben iedereen maar tot last”, dringen zich vaker aan mij op. En zo voelt dat ook, als je voor je gevoel niets meer te geven hebt.

In de therapie sessies werk ik bijvoorbeeld aan mijn vermogen om te plannen en vooruit te denken. Dan zie ik een serie puntjes en dan moet ik binnen die puntjes een perfect vierkant vinden en twee driehoeken. Dat zijn nog best wel lastige oefeningen maar ik wordt er wel steeds beter in. En dat zijn de kleine stapjes waarop ik mijn hoop moet bouwen.

Ik ben niet gemaakt voor dit leven… Dat zijn nog de hoopgevende ankers waar ik mij wanhopig aan vasthoud. Ik begrijp helemaal niets van God. Echt helemaal niets. Ik weet op sommige dagen nog niet eens of Hij er wel is. Of dat Hij Zijn handen heeft afgetrokken van de aarde en ons maar een beetje laat aanmodderen. Maar dan kom ik toch weer terug bij die man aan dat kruis. Die zegt van Zichzelf: Nog voordat alles er was, was ik er. Hij die aan het begin van het leven staat en aan het einde… Er is iets met die lijdende God… wat mijn lijden een bepaald perspectief geeft. Al begrijp ik er helemaal niets van waar dat lijden nou precies goed voor is… Misschien is het ook wel nergens goed voor…

Vandaag had ik ook een sessie dr Guzman, die het hele braininjury rehabilitation clinic (BIRC) superviseert. Hij was ook weer heel positief over mijn progressie… Ook al ervaar ik het zelf nauwelijks… Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er zo middenin zit en de vooruitgang daardoor maar heel moeilijk kan waarnemen. Ik merk wel dat ik makkelijk informatie kan opdiepen uit mijn geheugen. En zelfs hier nu achter de laptop merk ik dat ik iets makkelijk mijn muis weer kan vinden. Maar het zijn ministapjes… Maar goed, eerlijk is eerlijk, een heleboel ministapjes maken uiteindelijk bij elkaar een hele forse stap. En aangezien ik nog heel wat jaren te gaan heb kan dat wel betekenen dat ik over een heel aantal jaar toch weer meer kan dan nu. Het is ook continu de juiste balans vinden tussen jezelf uitdagen en soms daarin doorschieten of juist te weinig uitdaging opzoeken. Ik begin dat spelletje wel een beetje door te krijgen. Van initiatief nemen, dingen uitproberen, en weer een stapje verder komen… Maar het is een lange weg… Een oneindig lange weg… Maar ik kan soms wel hoopvol zijn… En dat moet ik dan zien vast te houden… Zo vroeg Edit, hoofd van de afdeling mij zelfs of ik een preekje wilde verzorgen voor het hele Feuerstein team hier. Omdat ik een ‘christelijke spreker’ was in Nederland… Mag ik gewoon over Jezus wat vertellen aan een groep joodse therapeuten! Van die kans maak ik vanzelfsprekend graag gebruik al zal het wel een enorme uitdaging worden om een lopend praatje te maken met een heldere boodschap… Maar met Gods hulp gaat ook dat vast lukken…

Genoeg uitdaging hier dus. Dank jullie wel voor al het meeleven wat ik krijg uit Nederland… Het is superleuk om zoveel bemoedigende berichtjes te krijgen van zoveel lieve mensen die meeleven, meebidden en meelezen…

Tot later weer!