Kinderen van Bulamu aan het woord

Deze post is geschreven door Lennart Donswijk

Het leek me een goed idee om een aantal kinderen van Bulamu te vragen om een stukje te schrijven over hun leven. Zodat jullie lezers van deze weblog een indruk mogen krijgen uit wat voor achtergrond deze kinderen nou komen. Het is nog steeds voor mij onbegrijpelijk om te lezen wat deze kinderen hebben meegemaakt en wat me nog steeds erg verbaasd is dat deze kinderen nu zo vrolijk kunnen zijn. Ok genoeg geluld, nu is het woord aan de kinderen. Ik heb de brieven zo goed mogelijk proberen te vertalen, wat soms een heel karwei was.

Jamir

Mijn naam is Jamir Mwerigwaklayne, ik ben 15 jaar oud. Mijn leven was hard en moeilijk. Ik leefde met mijn ouders in West Oeganda in een dorpje genaamd Kabale. Toen ik 3 jaar was ging naar school, ik begon in primary klas 1. Toen ik 4 jaar was werd ik ziek, ik had malaria. Op hetzelfde moment werd ook mijn moeder ziek, zij had ook malaria. Mijn vader had geen geld, hij moest zijn geit verkopen om me naar het ziekenhuis te kunnen brengen. Ik werd weer beter maar met mijn moeder ging het niet goed. Ze werd zo ziek dat ze overleed. Ik was nog maar 4 jaar. Mijn vader vertrok naar de stad om te werken voor wat geld, ik bleef alleen achter met mijn zus. Ik zat toen in primary klas 3. Toen moest ik stoppen met school om ook te gaan werken. Ik verkocht sinaasappels in de stad voor 2 jaar. Toen ik weer wat geld had verdiend kon ik weer na 2 jaar terug naar school. Maar in de vakanties bleef ik sinaasappels verkopen. Vele dagen heb ik samen met mijn zus geleden, we hadden niks te eten thuis. Ik besloot op een dag mijn vader te gaan zoeken in de stad, ik was toen nog maar 9 jaar oud. Ik zocht naar mijn vader in de stad, maar ik faalde. Ik begon op straat te leven en dat was heel zwaar. Ik had helemaal niks te eten en ik moest langs de weg slapen zonder een deken. Ik werd ziek, maar ik had vrienden die me medicijnen brachten. Ik werd weer beter. Soms kwam de politie ’s nachts om ons in elkaar te slaan en soms werden we in afvalhopen gegooid. Op een dag werd mijn beste vriend erg ziek en in een nacht toen het hard regende en me vriend het erg koud had, overleed hij. Ik huilde, ik was toen nog maar 12 jaar oud en deze jongen was als een broer voor mij, maar God nam hem van mij af. Ik leed veel en ik was nog zo jong. Er waren ook jongens die me pesten en me soms in elkaar sloegen en me geld afnamen wat ik die dag bij elkaar had gebedeld. Toen ik 13 jaar was, en ik was op straat aan het huilen. Nam een vrouw bij me en vroeg me waarom ik huilde, ik antwoorde niet. Ze zei dat ze me zou helpen en nam me mee. Ze had zelf geen kinderen, ze stuurde me naar school . Ik zat nu in primary 7, ik was 13 jaar. Maar de vrouw was een toverdokter, daarom liep ik bij haar weg en kwam weer op straat terecht. Daar ontmoette ik Oom Joseph en hij vroeg aan mij of ik graag naar school wou en ik zei ja. Hij zei stap in de auto en zo kwam ik bij Bulamu Childrens Village en nu ben ik blij.

Cosma

In een van de meest arme gebieden van Oeganda, genaamd Rukungiri, ben ik geboren. Helaas is  mijn moeder overleden toen ik nog erg jong was. Ik wist zelf ook helemaal niks van mijn vader. Ik leefde bij mijn oom, die mij vertelde over mijn moeder. Helaas overleed mijn oom ook, toen ik nog jong was. Ik zat toen nog in Primary 5. Ik wist niet waar ik naar toe moest, ik moest op een andere manier gaan leven. Want mijn oom zorgde voor me, maar betaalde ook de huur aan de landheer. De landheer was zo hard voor me en dwong me om weg te gaan. Ik stapte op een truck die groente bracht naar Kampala. Toen ik in Kampala kwam, was het leven niet makkelijk. Ik was dagen en nachten bezig met het zoeken naar eten. Het leven op straat in Kampala was niet makkelijk, omdat we zoveel honger hadden en wij (straatkinderen) in elkaar geslagen werden door dieven en andere slechte mensen. Soms werden wij(straatkinderen) beschuldigd van stelen en werden we serieus hard in elkaar geslagen. We sliepen op veranda’s van winkels en in rioleringsbuizen. Er werd mij op een gegeven moment verteld door een vrouw met haar hart op de goede plaats dat er een zekere man is die zorgde voor weeskinderen. Ik ging en ontmoette de man, ik praatte met hem. Gelukkig beloofde hij mij om voor me te zorgen!! Hij verhoorde mijn gebeden want ik kon gaan studeren! Ik ontving bevrijding, ik leef nu goed. Eten en slapen, studeren en nu zit ik in Secondary drie.

Alex

Hoi, mijn naam is Muwonge Alex Von. Ik leef in Bulamu Childrens village (Oeganda). Mijn nationaliteit is Oegandees en ik ben op 8 februari 1993 geboren in het de provincie Masaka. Ik groeide op in een arm gezin, met mijn moeder, broer en 3 zussen. Ik heb mijn vader niet gekend in mijn jeugd. Mijn moeder vertelde me dat hij was overleden, maar ze vertelde me er niet over zijn dood. Ik was 8 jaar toen we in een slechte situatie kwamen, we hadden niks te eten. Ik ging niet naar school en studeerde dus niet. Mijn moeder nam me mee naar mijn oma’s huis zodat oma voor me kon zorgen. Maar ik werd slecht behandeld en ze gaf me vaak hele erge straf. Toen ik 10 jaar oud was stierf mijn moeder aan malaria. Ze was zo arm dat ze geen geld had voor behandeling. Na de dood van mijn moeder, werd mijn oma gemener tegen me. Ik kon nergens heen, behalve de dood. Deze hele situatie dwong me de straat op te gaan op zoek naar rust. Maar toen ik op straat kwam, werd de situatie slechter. Ik had geen huis, geen eten en andere noodzakelijke dingen in het leven. Dit zorgde ervoor dat ik moest stelen, ik steelde geld en andere bezittingen. Ik werd gearresteerd door de politie, maar de politie behandelde me heel slecht. Toen de politie me vrijliet, en ik weer op straat kwam. Probeerde ik iets anders te verzinnen dan geld en bezittingen te stelen. Wij (andere straatkinderen) gingen op zoek naar eten bij het station, maar deze werd soms bewaakt en ze wilde ons daar niet hebben. Sommige vrienden van mij zijn overleden door honger en andere overleden door verschillende ziektes waarvoor we geen geld hadden voor behandeling. We sliepen in waterleidingen en hadden niks om ons te bedekken. Deze situatie kon ons niet van stelen weerhouden, omdat je op straat niet kan overleven zonder te stelen. We verborgen ons voor de politie om ernstige mishandeling te verkomen. Het leven op straat was echt heel slecht en niet interessant. Ik leefde 3 jaar op straat en ik had een vriend die nog familie had. En zijn familie wilde dat hij naar Bulamu zou gaan, maar hij wilde niet. Maar mijn vriend informeerde mij wel over Bulamu en sindsdien was ik wanhopig voor steun. Ik verspilde geen tijd en ging naar oom Joseph en ik vertelde hem alles. Gezien mijn leven en mijn ongelukkige tijd, accepteerde hij mij. Het was toen 2007. Ik ging naar school en kwam in primary 5 en haalde mijn primary examens in 2009 en nu zit ik in Secondary school in de eerste klas. Toen ik bij Bulamu kwam, is mijn leven veranderd in geestelijk en lichamelijk opzicht. Geestelijk, begon ik van God te houden en van andere mensen. Zoals je weet is het moeilijk om totaal te veranderen, ik was helemaal ontspoort, maar oom Joseph moedigde me aan. Joseph hielp ons en liet ons zien hoe te gedragen, wat ons hielp om mijn slechte gedrag te veranderen. Ik begon de Heer te verhogen en hem te aanbidden met speciale liederen, zo kwam er meer liefde in mijn leven. Lichamelijk zag ik er niet goed uit, maar toen ik weer goed kon slapen en eten ben ik nu weer in een beter leven. Zo goed waar ik jou wil uitnodigen om te komen leven in Bulamu Childrens Village waar de Heer leeft.Ik dank God voor alles wat hij voor mij heeft gedaan sinds ik ben geboren tot nu toe. Ik ben blij omdat ik me talent als musicus ontwikkel. Ik schrijf liederen en zing ze in de diensten, zodat ik de gospel kan overbrengen tot mensen. Vertellen aan mensen dat ze op God moeten vertrouwen en Hij is daar om je te helpen in wat voor situatie dan ook. Groeten van Muwonge Alex Von