Jesus is Holly

De post is geschreven door Jacobine Bakker

Omdat we iedere dag wel een uurtje of 2 in de bus zitten van en naar Bulamu Village, zien we genoeg van Kampala om ons heen. Wat al meteen opviel waren de leuzen op straat die je overal tegenkomt.

De mutatus (taxibusjes) waarvan er hier veel rijden hebben op hun achterruit zinnen als: Jesus is Holly (Engelse spelling is niet hun sterkste punt), Glory be to the King, God help me (wat ook wel begrijpelijk is als je het verkeer hier hebt meegemaakt) en “Thank you Jesus”

Voor de winkels geldt hetzelfde:

Jesus supplies cosmetics (Jezus voorziet hier ook in make up)

Jesus is my provider: all airtime cards here (airtime is beltegoed)

Gods gift distributors

En ga zo maar door.

Typisch..

pakingOngv. 85% van de bevolking noemt zichzelf christen, en als je al die christelijke scholen, namen en leuzen ziet lijkt het best wel mooi. Alleen is dit ook puur buitenkant. Naast alle christelijke verklaringen zijn er bordjes als:

Drive safely (terwijl je net een paar bijna ongelukken ziet gebeuren)

Keep Kampala clean (overal om je heen zie je de rotzooi)

Do not dump garbage here (midden in een veld vol vuilnis)

Obey the speed limit (op een boda boda vraag je je af of er uberhaupt een limit is)

Het is bijna sarcastisch, en geeft daardoor meteen goed weer wat een chaotische en smerige stad Kampala eigenlijk is. Vanuit ons busje zien we naast bordjes natuurlijk ook de mensen die hier leven. Verkopers die achter onze bus aanrennen om je nog net op het laatste moment via het raam een krant te kunnen verkopen. Kindjes die in de modder en vuilnis langs de kant van de weg zitten. De krottenwijken die bestaan uit plaat en wat hout, waar zo veel families leven. Kinderen van een jaar of 6 die nu al voor hun broertje of zusje complete zorg dragen. Juist vanachter een busraampje besef ik pas goed hoe bevoorrecht ik als Nederlandse eigenlijk ben en is het makkelijk om een beetje depressief en ontmoedigd te raken. Wat voor leven hebben deze mensen nou eigenlijk? Hebben ze uberhaupt wel een toekomst?

Gelukkig zie ik dan toch ook de mooie dingen.

Als ik uit m’n busje stap, en door de mensen loop op de markt merk ik dat ook deze mensen een gewoon leven hebben. Niet gewoon in die zin dat ze geen problemen hebben, maar gewoon omdat het geen nutteloos leven is. Moeders die gezellig met elkaar aan het kletsen zijn, kinderen die met elkaar spelen, een grote groep schoolkinderen die net uit school komt, de humor die de verkopers vaak nog hebben terwijl ze hun goederen of diensten aan je proberen te slijten. De prachtige natuur en vogels met een hyena lachje. De weeskinderen van Bulamu die vol overtuiging en hartstocht hun aanbiddingsliedjes zingen en ZO dankbaar zijn voor wat ze hebben.

Uganda heeft ook zeker zijn mooie kanten.

Foto’s (Het zijn picasa albums, je moet erop klikken)

De eerste dagen Uganda Uganda dag vier Uganda dag vijf
Uganda dag zes Uganda dag zeven en acht Uganda dag negen en tien
Uganda dag elf en twaalf