in de raster: Zij gaf misschien wel meer

Deze Column heb ik geschreven voor het landelijke blaadje van de Navigators: Raster.

Ik werd pas weer eens even flink stilgezet. Op het moment dat u dit leest zit ik (als alles goed is gegaan) samen met 10 NSA studenten in Uganda om mee te bouwen aan een kinderdorp in Kampala, de hoofdstad. Vrienden van ons wonen daar voor langere termijn om de bouw van het kinderdorp te ondersteunen. Als groep hebben wij het afgelopen half jaar hard gewerkt om 20.000 euro te werven voor het project, de kosten van een kinderhuis, waar 12 kinderen en een huismoeder kunnen wonen. Op die manier groeien de weeskinderen zo ‘normaal mogelijk’ op. De visie voor de NSA ‘Mission Trip’ is groeien in ‘Intimiteit en Gerechtigheid’. Die twee woorden horen bij elkaar. Als we groeien in een diepere relatie met God heeft dit altijd een uitwerking naar de mensen om ons heen. Ons hart voor (sociale) gerechtigheid groeit.

Voor de fondswerving deed ik ook een uitnodiging aan de leden van onze kerk. Eens in de maand hebben wij een gebeds- en aanbiddingsbijeenkomst waar ik een oproep had gedaan vanaf het podium. Dat had die avond al een aantal toezeggingen opgeleverd waar ik erg dankbaar voor was. Een van die toezeggingen was een mevrouw die aangaf 25 euro te willen geven aan het project. De meeste mensen uit mijn omgeving gaven 25, 50 of 100 euro.

Daar denk je dan niet zo bij na.

Maar twee weken later kwam er voor mij een onverwachte verrassing. De boekhouder benaderde me. Iemand had anoniem een gift voor het project gestort van 2500 euro. Ik was natuurlijk in eerste instantie door het dolle van blijdschap! En nog steeds zijn we enorm dankbaar dat sommige mensen in staat zijn om ons met dergelijke bedragen te steunen. Maar diezelfde week kreeg ik ook een mail van de mevrouw die 25 euro had toegezegd.

Of ze het ook wat later mocht storten.

Ze wilde het project zo graag steunen maar kon het nu even niet missen.

25 euro.

Jezus ging tegenover de offerkist zitten en keek hoe de mensen er geld in wierpen. Veel rijken gooiden veel geld in de kist. Er kwam ook een arme weduwe, die er twee muntjes in gooide. Hij riep zijn leerlingen bij zich en zei tegen hen: ‘Deze arme weduwe heeft meer in de offerkist gedaan dan alle anderen die er geld in hebben gegooid; want die hebben gegeven van hun overvloed, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze had, haar hele levensonderhoud.

Daar werd ik zo bij stilgezet. Het was echt alsof God tegen me zei: “Jur, ik kijk niet naar bedragen. Ik kijk naar harten’. En ik realiseerde me dat de mevrouw van 25 euro misschien wel meer had gegeven dan wie ook.