Het leven is moeilijk

Zo begint Scott Peck zijn boek “The Road Less Traveled”. Het is waar. Het is fundamenteel. Het leven is moeilijk. En pas als we dit als een vast gegeven accepteren kunnen we het ook daadwerkelijk overstijgen. Veel van ons vinden het ontzettend lastig om te accepteren dat het leven moeilijk is. We klagen min of meer onafgebroken. Stil of met veel kabaal. Over de omvang van onze problemen, onze lasten en moeilijkheden alsof het leven eigenlijk makkelijk zou moeten zijn. En alsof onze problemen van unieke aard zijn. 

Maar het leven is moelijk. Het kent zijn problemen. En we staan continu opnieuw voor de keuze of we deze op willen lossen of uit de weg willen gaan. Onze problemen oplossen vraagt discipline. Met discipline kunnen we elke probleem in de ogen kijken. Alleen het lastige is, een probleem in de ogen kijken met discipline is doorgaans een pijnlijk en confronterend proces. Problemen maken ons boos, gefrustreerd, verdrietig, rouwig, eenzaam, schuldig, spijtig, angstig, zorgelijk of wanhopig.

Maar juist in het proces van het in de ogen kijken van onze problemen ligt betekenis en groei. Soms willen we maar al te graag geloven dat problemen op te lossen zijn met een simpel gebed of ritueel gebaar. Maar het zijn de problemen in het leven die moed en wijsheid in ons naar boven halen. Het zit zelfs zo diep in de scheppingsorde, dat het de problemen zijn die moed en wijsheid in ons scheppen. Alleen dankzij problemen groeien we mentaal en geestelijk. Problemen zitten diep geworteld in de manier waarop God ons dingen leert. Sterker nog, het zit zelfs in ons eigen systeem om onze kinderen en/of leerlingen dingen te leren. We confronteren ze met een probleem wat moet worden opgelost. Zo zit zo’n beetje ons hele onderwijssysteem in elkaar.

Wijze mensen gaan problemen dus niet uit de weg maar kijken ze recht aan en verwelkomen ze als mogelijkheden voor groei.

Maar helaas.

Veel van ons zijn niet zo wijs. We zijn bang voor de pijn die erbij komt kijken. En dus rennen we liever voor problemen weg. En we stellen eindeloos uit in de hoop dat problemen vanzelf verdwijnen.

Maar dat doen ze niet.

We negeren ze.

We vergeten ze.

We doen alsof ze er niet zijn.

We proberen ze te omzeilen in plaats van er gewoon dwars doorheen te worstelen. Soms gebruiken we zelfs drugs om ons te helpen onze problemen te negeren en de pijn ervan niet te ervaren.

Maar in de moeilijkheden van het leven ligt onze groei.