Het leven is moeilijk…

Het leven is moeilijk. Dat waren de openingswoorden van het boek ‘the road less traveled’ van Scott Peck. Ik heb geen idee waar de rest van het boek over ging. Het is alweer enkele jaren geleden dat ik dat boek gelezen heb. Maar die eerste zin die resoneerde toen al bij me. En daar moest ik opeens weer aan denken vandaag. Het leven is inderdaad moeilijk. Vaak wil ik niet eens meer leven. Dan denk ik alleen nog maar aan doodgaan. Dan ben ik eindelijk verlost van dit k*tleven. Op andere dagen ben ik hoopvoller gestemd. Maar vandaag even niet. Ik zit voor het eerst op de Liede, een dagbestedingsplek van ‘Ons Tweede Thuis’. Dagbesteding. De term alleen al doet al mijn nekharen overeind staan. Maar dat is mijn leven nu. Dat ik hier tussen de oudjes zit die aan het kletsen zijn over het weer en over vakanties en ik heb ook helemaal geen zin om mee te doen met de gesprekken. Ik haat dit leven. Ik haat deze plek. Ik haat alles. Dat kan ik alleen maar denken. Ik ben beroofd van een leven wat me zo dierbaar was. Dat realiseer ik mij nu pas, hoe kostbaar het leven was wat ik mocht leven voor mijn hersenletsel. Hoe vanzelfsprekend het was dat ik gezond was en mijn bedrijf runde en 50 uur werkte per week en daarnaast nog regelmatig sprak in kerken en voor groepen mensen. Dat is allemaal uit mijn handen geslagen. Nu kan ik nog geen eens meer een preek goed luisteren en begrijpen laat staan dat ik er zelf een zou houden. En dan kan ik op zo’n dag als vandaag, dat ik voor het eerst in de Liede zit alleen maar denken van ‘was ik maar dood’. Ik heb geen idee of er hierna nog iets is, of dat ik dan verdwijn in een groot niets, maar alles lijkt me beter dan dit. Dit is gewoon niet te doen… En ik weet heus wel, er zijn nog zat dingen om voor te leven… Ik heb een superlieve vrouw en superlieve kinderen en superlieve familie en superlieve vrienden maar het lijkt soms wel dat dit gewoon niet genoeg is voor me. Ik wil gewoon gezond zijn… Kunnen zien! En weer kunnen autorijden en gewoon weer op wintersport kunnen en een goede film kijken met goed gezelschap met een lekker glas rode wijn erbij. Ik wil niet meer moeten worstelen met zoiets stoms als een blogpost waarbij ik continu de draad kwijt ben. Geen idee trouwens wat voor plaatje ik bij dit bericht heb geplaatst. Het is zelfstandig gelukt, dat is al heel wat, maar volgens mij sta ik erop, maar dat weet ik niet zeker. En dat is gewoon allemaal verleden tijd. Dan bid ik weleens laat mij vannacht maar doodgaan.. Stilletjes in mijn slaap… Dat ik gewoon niet meer wakker wordt… Maar dan wordt ik de dag erna toch weer wakker… En dan moet ik weer een dag verder. Dan moet ik mijzelf weer uit bed krijgen en weer zo’n zinloze dag leven. God verdomme dit leven… Ja, deze dagen zitten er ook tussen… Volgende week of de week erna zal het vast weer wat beter gaan… Maar vandaag is het leven gewoon ronduit KUT.

Tot morgen. Hopelijk met betere berichten.