Gedachten bij Psalm 1: De wet, de boom en het water (3)

Gelukkig de mens die niet meegaat met wie kwaad doen,
die de weg van zondaars niet betreedt,
bij spotters niet aan tafel zit,
maar vreugde vindt in de wet van de HEER
en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht.
Hij zal zijn als een boom,
geplant aan stromend water.
Op tijd draagt hij vrucht,
zijn bladeren verdorren niet.
Alles wat hij doet komt tot bloei.

Ik word de laatste tijd erg aangesproken door Psalm 1. Vooral drie dingen spreken me bijzonder aan. De wet. De Boom. En het Water. Eergisteren schreef ik een post over ‘de wet’. Gisteren over de Boom. Vandaag de laatste in het drieluik: Het water.

Het water spreekt enorm tot mijn verbeelding. Water is een levensbron. Zonder water zijn we nergens. Water hebben we elke dag nodig. Als ik weer eens een dag te weinig gedronken heb en aan het einde van de dag een groot koud glas water inschenk wordt ik weer aan herinnert. Een glas water is soms een van de lekkerste dingen die er is.

En de boom, die staat aan het water. Aan een dagelijkse bron van verfrissing. Stromend water. Niet een stilstaand meertje. Nee, elke dag fris en nieuw. Het beeld van water vinden we vaker terug in de schrift. Bijvoorbeeld in die bijzondere woorden van Jezus in Joh 4:14:

‘maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.’

Bij God valt er kennelijk iets te drinken. Een echte dorstlesser.

Als je je vreugde vind in Gods woorden ben je niet zomaar ‘als een boom’ die ‘vrucht draagt’. Nee, je bent als een boom geworteld aan stromend water. Je bent verbonden met de bron die elke dag fris en nieuw leven brengt.

Als een koel glas water.

Heel praktisch, bepaald dit me bij de dagelijkse omgang met Gods woord. Elke dag nieuw en fris water. Elke dag nieuwe openbaring. Elke dag opnieuw Gods stem in mijn hart en in mijn leven. In werk, huwelijk en vriendschappen. In mijn dromen, passies, zorgen, angsten, pijn. Elke dag opnieuw de stem van de Vader die tot me spreekt, mij onderwijst, liefheeft, bemoedigd, troost, leid…

Geen dag zonder water.

Ik sprak pas een vriend van me die me vertelde dat hij al een half jaar eigenlijk geen bijbel had gelezen. En dat dit toch wel wat droog voelde. Niet meer verbonden. Geen ervaring. Droog. En ik schrok eigenlijk wel. Maar ook bij mij gaan er tijden voorbij dat ik niet drink uit de bron van Gods woord. Dat ik mezelf uitdroog. Eerst merk ik het misschien nog niet omdat er ook andere bronnen beschikbaar zijn om uit te drinken. Soms willen die bronnen mij zelfs doen geloven dat ze een betere dorstlesser zijn dan de Bron zelf. Status, Carriere, Geld, Seks. En ze lessen onze dorst voor even om ons daarna nog dorstiger achter te laten. En er zijn ook uitdrogingsverschijnselen te bespeuren als ik geen tijd met God doorbreng. Zo merk ik bij mezelf dat vrijmoedigheid verdwijnt. Om iemand anders te bemoedigen. Dat twijfel toeslaat. Dat angst, schuld en schaamte op de loer liggen. Dat ik ongeduldigder ben, sneller gefrustreerd en boos.

Kortom, ik ben minder verbonden met de bron.

En ik wil zijn als een boom geworteld aan stromend water.

————————————————-

Zelf probeer ik elke ochtend een kwartiertje tot een half uurtje door te brengen in Gods woord en in gebed. Maar er zijn vast meerdere (en creatievere) manieren om te wortelen waar water stroomt. Als je de moeite wilt nemen, deel jouw ervaringen en/of wegen om te wortelen waar water stroomt hieronder. Ik ben benieuwd naar de ervaringen van anderen.