Flashmobs: Een nieuwe vorm van gemeenschappelijke zingeving?

De Flashmob. Wikipedia heeft er al een definitie voor: Een flashmob is een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt. Flashmobs worden veelal georganiseerd via moderne communicatiemiddelen zoals het internet.

Stefanie (mijn vrouw) kwam laatst thuis met het verhaal van het middelste van de onderstaande filmpjes. Oprah Winfrey werd verrast met een flashmob georganiseerd door een telefoonprovider in samenwerking met de band Black Eyes Peas. Het is echt de moeite waard om onderstaande filmpjes te bekijken. Ze veroorzaken bij mij een glimlach. Maar ook een fascinatie. Waarom slaat dit zo aan? Waarom spreekt dit zo aan? Waarom vinden we dit zo bijzonder? En hoe komt het dat mensen mee willen werken aan iets dergelijks?

Ik denk dat het te maken heeft met ons verlangen om deel te zijn van iets dat groter is dan wijzelf. Het is in die zin misschien wel bijna een religieuze ervaring. Mensen voelen zich aangetrokken om een klein, op het oog onmisbaar, schakeltje te zijn in een groter geheel. Maar met elkaar wordt er een ingrijpend effect bereikt. En ook de kijker wordt gefascineerd meegenomen in dit verhaal. Het legt iets bloot van ons verlangen naar gemeenschap. En het effect is dat het mensen verbind. We raken in gesprek. Verwonderd en verheugd staan we te kijken. Even we vergeten dat we bezig waren een trein halen of  boodschappen doen. Een flashmob geeft opeens even kleur aan iets waar we anders aan voorbijgegaan waren. Het doorbreekt de jachtigheid en richt onze aandacht op iets nieuws. Iets groters. Iets mooiers. Op zo’n moment kan ik het ook niet laten te bedenken wat het zou betekenen als we als Christelijke gemeenschap in figuurlijke zin (of misschien soms wel in letterlijke zin!) een flashmob zouden veroorzaken. Kleur brengen daar waar de dingen grijs en gewoon zijn geworden. Gemeenschappelijk frisheid, vreugde, originaliteit, creativiteit… ja, LEVEN!