De eerste dagen Uganda

Aan mij de eer om het eerste verhaal vanuit Uganda aan jullie te vertellen. Ik hoop dat ik al deze indrukken goed op papier kan krijgen, zodat jullie je een beetje kunnen inleven en meebeleven met ons. In de nacht van zaterdag op zondag stond de wekker al vroeg. Om 4 uur vertrokken er 4 auto’s naar Dusseldorf. De reis was hier al een beetje begonnen. Op Dusseldorf verzamelden we en namen we afscheid van de ouders en Steffanie, zij sluit zich een week later bij de groep aan. We stapten in de cityhopper en vlogen huiswaarts, want ja we moesten via Amsterdam. Dit bleek goedkoper te zijn dan een rechtstreekse vlucht. Na 28 minuten in de lucht gehangen te hebben waren we al op Schiphol. Echt snel, als je nagaat dat ik er drie kwartier over doe om me (binnen Amsterdam) naar mijn faculteit te begeven. We hadden een half uurtje vertraging, wat betekende dat we na een kort ontbijt meteen weer weg konden. Voor mijn gevoel begon de reis hier pas echt.

Ongeveer 8 uur duurde de reis van Amsterdam naar Entebbe. Wij hebben ons vermaakt met filmpjes, games, slapen, eten en natuurlijk met elkaar en onze mede passagiers. De vlucht verliep vlekkeloos. Ik ga hier nu een beetje vlug doorheen, want wat ik zo ga vertellen is zoveel leuker en interessanter dan de reis op zich. Aangekomen op Entebbe was er nog een uitdaging, en verkrijgen van een visum. Drukte om niets, want een beetje lief lachen en biljetten neerleggen en de stempel was binnen. Op de bagageband kwam algauw onze bagage afrollen. Cees, Jurjen en ik gingen alvast opzoek naar degene die ons zou komen ophalen. Al snel zagen we Jurjanne staan, na haar begroet te hebben gebeurde er iets overweldigends. Om de beurt kregen we een uitgebreide knuffel van een aantal jongens van Bulamu Village, het kinderdorp. Er waren 11 jongens meegekomen naar de Airport, voor velen van hen de eerste keer. Ik wist niet wat me overkwam. Dit is voor mij de tweede keer dat ik een voet op Ugandese bodem zet, maar de eerste keer dat we zo werden ontvangen. Iedereen werd uitgebreid geknuffeld en begroet. Op naar de bus, mijn eerste gedachte was, 12 mensen uit Nederland met al onze bagage, Jurjanne en 11 Ugandese jongens in deze bus, gaat dat passen? Maar natuurlijk in Afrika past dat! De trip naar Kampala ging verder. Wat een belevenis! We werden wel 100 keer welkom geheten en de namen werden meteen geoefend. Wij probeerden dat natuurlijk ook en 11 namen wil ook nog wel lukken. Maar wij wisten natuurlijk, straks zijn er 250 kinderen, dat zijn wel een beetje veel namen en gezichten voor ons brein. Daarna werd er een lied voor ons gezongen, wat uitmondde in een heuse worship in de bus. Wat een gevoel voor ritme, heerlijk! Wat erg leuk was om te merken was dat dit echt van uit de jongens zelf kwam. Verder werd er veel gepraat met de jongens en werd er gevraagd hoeveel kinderen we hebben en of we getrouwd zijn. Nog nagenietend van het warme welkom ploften we neer op de banken met op het dakterras van het prachtige guesthouse. Een voor een gaven we toe aan de moeheid en zochten we ons bed op. Het was tijd voor een heerlijke nacht. Vandaag mochten we een beetje uitslapen, voor zover dat kon.

Klik op het onderstaande album om foto’s te bekijken van de eerste paar dagen…

De eerste dagen Uganda

Klik hier voor alle foto’s

Na het ontbijt kwamen Chris en Jurjanne om uitleg te geven over Uganda en het project. Na de lunch zijn een aantal van ons wat boodschappen gaan halen en de rest heeft gewacht op een taxi richting Bulamu. De rit naar Bulamu gaf ons de eerste echte indruk van Kampala en Uganda. Na gister hadden we ons natuurlijk al een beetje voorbereid op de ontmoeting met de 250 kinderen van Bulamu. Maar toch weer was het indrukwekkend! Al die kinderen die je een knuffel komen brengen en vertellen hoe blij ze zijn dat wij er zijn. De middag hebben we gekletst, gevolleybald en mochten we mee naar de stal van de varkens. Om half acht begon de prayer time. Een aantal jongens begon met spelen van worship songs. Heel gaaf om al die kinderen vol overtuiging God te zien prijzen, zo bijzonder. Daarna hebben Joseph (het hoofd van het dorp) en Cees kort wat verteld. Ik heb echt genoten van de ontmoeting met de kids, nu hopen dat er nog wat namen zullen blijven hangen! Morgen beginnen we met de bouw van het huis. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Daar over morgen meer!