De boodschap van de pijlen

Er is een groots en meeslepend verhaal.

Over een God die zo gepassioneerd van mensen houdt.
Die zo gepassioneerd van deze schepping houdt.

Dat Hij maar niet opgeeft.

Dat Hij keer op keer pogingen onderneemt om de harten van mensen te winnen. En keer op keer probeert hij met mensen in relatie te komen. Een God die haast wanhopig pogingen onderneemt gebroken relaties te herstellen. 

En Hij gaat zo ver dat hij op de climax van dit verhaal zelf aan een kruis hangt.
Spijkers door zijn handen laat slaan.
Een van ons word.
Dichtbij komt.
Hij bloedt, hij zweet, hij stinkt, hij lijdt…
Als ultieme daad van liefde.

Dat is het verhaal van de bijbel.

In drie woorden… God is liefde.

En in psalm 91 staat:

Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

[…]

Hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

[…]

De verschrikking van de nacht hoef je niet te vrezen,
ook de pijl niet die overdag op je afvliegt.

Deze psalm spreekt over deze liefde op een hele intieme manier. Een veilige plek. De beschutting van de Allerhoogste… Een schuilplaats. Het beeld van een vogel en zijn nest.
Warmte.
Genegenheid.
Zorg.
Veiligheid.

Hij beschermt je met Zijn vleugels…

Prachtig beeld.

Maar in elk goed verhaal.
In elke thriller.
In elk heldenepos…

Zit een schurk.

Die de loop van het verhaal wil beinvloedden.

Psalm 91 zegt het zo: De verschrikking van de nacht hoef je niet te vrezen, ook de pijl niet die overdag op je afvliegt, noch de pest die rondwaart in het donker, noch de plaag die toeslaat midden op de dag.

De Psalmist zegt dat we er niet bang voor hoeven te zijn… Maar toch kunnen we niet ontkennen. De pijlen die rondvliegen…

Ze raken ons.
Ze verwonden ons.

Ik herinner me nog heel goed een pijl in mijn leven. Ik was nog een kind en op school was een groep jongeren die iets ouder waren dan ik en waar ik bij wilde horen. In mijn enthousiasme liep ik op ze af en ik zei “mag ik meedoen…?”

En een meisje keek me aan en zei:

“Rot op”.

“Jij hoort er niet bij.”

En het feit dat ik me dit nog zo herinner verraadt dat dit een pijl was die mij raakte op de meest kwetsbare plek.

Jij hoort er niet bij…

En de boodschap van die pijl deed iets in mijn hart.
En er kwamen meer pijlen.
Met dezelfde boodschap…

De pijlen vliegen ons om de oren. Pijlen met een verhaal over te grote oren, te lage cijfers, te dikke buik, te goedkope kleren. Pijlen van een afwezige vader of een manipulerende moeder. Pijlen van een verbroken vriendschap of overspel in een relatie. Pijlen van diepe afwijzing en verlatenheid.

Verhalen, pijlen die geloofd willen worden. Die een beroep doen op je ziel… Op je diepste overtuiging.

De marketeers van vandaag vertellen in eerste instantie verhalen.
Als je in deze auto rijdt…
Als je dit geurtje draagt…
Als je dit figuur hebt….

Totdat je vanzelf gaat geloven in de boodschap van de pijlen…

Als alles in je omgeving met beeld, geluid en geur op je indreunt met de boodschap van de pijlen…

Dan op een gegeven moment druppelt het door naar je ziel…

En dan hoor je die intieme stem niet meer. Die zegt… Ja maar… Jij bent geliefd. Ik heb alles voor je over… Ik houd van je… Je bent welkom in de beschutting van de Allerhoogste, de schaduw van de Ontzagwekkende. Ik ben je toevlucht, je vesting.

De Stem verstilt.

Je bouwt een grote dikke muur om je ziel als bescherming tegen de pijlen. Of je verdooft de pijn van de pijlen. We kennen allemaal de middelen waarnaar we grijpen.

Onlangs was ik in Haiti.

Daar zag ik andere pijlen.
Want in elk verhaal vliegen ze rond.

Ik zag kindjes die echt ondervoed waren. Vies. Gescheurde kleren. En toen realiseerde ik me, armoede is een hele diepe venijnige pijl. Armoede is veel meer dan alleen maar het gebrek aan eten, sanitaire voorzieningen, schoonwater of het gebrek aan geld.

Armoede is een manier van denken.

Armoede is een pijl.

Een pijl die zegt, kijk om je heen. Alles is waardeloos. Niets is mooi. Alles is troep. En we kunnen er niets aan veranderen. Oh ja, trouwens…

Jij bent waardeloos.
Jij bent niets.
En je kunt er niets aan veranderen.

De pijlen vertellen een verhaal.

Er is een groter verhaal dat vertelt moet worden. Een verhaal wat zegt, die boodschap van de pijlen is een leugen… In Haiti leek het wel alsof er alleen maar pijlen zijn… Alsof dat het enige verhaal is wat er is…

Het verhaal van de God met de schuilplaats, het verhaal van de bescherming van Zijn vleugels wordt verdrongen.

Het is vaak een fluistering.

Een zacht briesje waarin we Gods stem horen.

Toch had ik in Haiti even zo’n moment. God in het gefluister van een zachte bries. Tussen die pijlenregen door… We stonden we op een gegeven moment bij een piepklein huisje van een gezinnetje met zeven kids. Vader werkloos. Ze hadden niets.
Twee kinderen maakten deel uit van een Compassion project en we vroegen of ze toevallig ook brieven hadden van de sponsor van één van die kids. En toen ging hij het hutje in en hij zocht even. Hij kwam naar buiten met een verfomfaaid stapeltje brieven…

Van ene Amy Hall.

Ze had een fotootje van een Koalabeertje erbij gedaan en een foto van haar vriendje… Maar daar stond ik. Echt in the middle of nowhere in Haiti… Met een brief van een sponsor in mijn handen.

In het midden van de pijlenregen… Was een brief van Amy… Een fluistering van de Stem. Het verhaal van God wat zei, en ik quote Amy Hall uit Australie…

I received your photograph.
You look very handsome!
You are getting tall too!
I like your drawing…

In het gefluister van een zachte bries… Was daar de stem die zei:

Jij doet ertoe.
Er is meer.
Jij bent van waarde.

In Haiti zag ik het even heel scherp en uitvergroot.
Armoede als een pijl met een dodelijk verhaal…

Maar ik zag ook het verhaal van de God van de schuilplaats.

Later die week ontmoette ik een moeder met twee kinderen (zie foto). De vader was er niet meer. Ze leefden in één kamer. Geen badkamer. Geen keuken. Alleen een bed en een tafel. De rest werd gedeeld met buren ofzo.

Maar zo vol geloof. Deze moeder wist welk verhaal ze moest geloven. Ze werd elke dag beschoten met pijlen die haar een ander verhaal probeerden te vertellen. Toen ik de foto van het gezinnetje maakte en me omdraaide om weer te gaan… Zag ik dit boven de deurpost.

Le sang de Jesus.

Het bloed van Jezus.

Ze had de fluistering gehoord. De Stem verstaan. De God van het grote verhaal ontmoet. En dit op haar deurpost geschreven…

Als bescherming tegen de pijlen.

———–
In mei van dit jaar hopen we met 130 man een marathon te lopen in Noord Uganda. Om hiermee een Stem te zijn van de God die zegt: Bij Mij is het veilig. Het jarenlang door Joseph Kony geterroriseerde gebied kan deze bemoediging goed gebruiken. Tegelijk willen we steun bieden in dit gebied. Daarom wil ik €10.000 inzamelen voor het werk van Compassion in Noord-Uganda. Wil jij mij sponsoren? Dat kan hier op www.jurjenvanhouwelingen.nl/compassion – door middel van iDeal kun je direct online een gift overmaken. Samen kunnen we een ander geluid laten horen dan de boodschap van de pijlen.