Bewust van de aanwezigheid

Ik zit weer eens in de bus.

Op een of andere manier maakt het bewegen in een voertuig wat je zelf niet hoeft te besturen (trein, bus) mij vaak even heel bewust.

Landschap of in mijn geval stadsaanzicht trekt aan mij voorbij. En op zo’n moment ervaar ik vaak even iets van Gods aanwezigheid. Van een Onveranderlijke die luistert en fluistert.

Of die gewoon is.

Ik zou eigenlijk vaker met de bus moeten. Omdat het bewegen van de bus mij juist even stilzet.

Het doet me weer denken aan het bekende boekje van Brother Andrew over het praktiseren van Gods tegenwoordigheid. Het oefenen van een woordloos gebed. Een eenvoudig ‘zijn’. In Gods tegenwoordigheid. Het continu, wat hij noemt ‘praktiseren’ van de Aanwezigheid van God.

Toen een keer aan moeder Theresa gevraagd werd wat ze nou zei in tijden van gebed, antwoordde ze:

Niets. Ik luister.

Toen als reactie daarop gevraagd werd wat God dan tegen haar zei, reageerde ze:

Niets. Hij luistert. Maar we begrijpen elkaar heel goed.

Moge mijn en jouw leven meer en meer gevuld zijn met een stil bewustzijn. Een woordloos gebed. Een continue Aanwezigheid. Die alles aanraakt.