Zwevend tussen twee werelden
Op het moment van schrijven zit ik terug in het vliegtuig. Zwevend tussen twee verschillende werelden. Twee zo verschillende werelden. De lachende gezichten van Ugandese kinderen, de geuren, de rode grond, de drukte, de taxibusjes, de boda drivers. De kleine standjes met geroosterd rundvlees of gegrilde mais. De beschilderde huisjes, de verroeste deuren. De krakkemikkige auto’s, bussen en fietsen. De verkopers met kasave, suikerriet of groundnuts. De verse ananas, de matoke bananen uitgestald op straat. Het flitst aan me voorbij.
Maar als ik Afrika wat dieper laat zakken in mijn hart en wat langer laat branden op mijn netvlies dan zie ik ook andere dingen. Mannen met kinderen bij verschillende vrouwen. Waardoor een gezond vaderbeeld ontbreekt. Geen geld voor school, voor zorg, of zelfs voor eten. Geen overheid die de basis legt waardoor iedereen een kans heeft op een goede toekomst. Een werk-ethos wat het soms lastig maakt om grote dingen te bereiken. Een mentaliteit die zo gericht is op overleven dat mensen niet verder durven denken dan vandaag of morgen. Over drie maanden ben ik misschien wel dood. Dus waarom zover vooruit kijken? Dan zie ik de moraal rond seksualiteit en daaruit voortkomende vele ‘sexual networks’ die grote problemen veroorzaken rond HIV/Aids en andere overdraagbare ziekten. Dan zie ik malaria, Tuberculose en andere nare infecties en virussen die soms makkelijk te genezen zijn maar vanwege gebrek aan medicatie vele slachtoffers maken. Dan zie ik corruptie, machtsmisbruik en hebzucht. Het ligt zo aan de oppervlakte. Ook dat is Afrika.
En dan mijn eigen leven. Mijn zo bevoorrechte leven. Een leven waarin ouders niet zomaar doodgaan of gewoon hun kinderen verlaten. Waar het de normaalste zaak van de wereld is om naar school te gaan. Om kind te zijn. Verjaarsdagspartijtjes, bij vriendjes spelen, veilig voetballen op straat. Waar kinderen willen trouwen met hun juf en een pakje melk krijgen bij de lunch. Als je valt bij het skateboarden krijg je een pleister en een kus. En op ouderavonden, zat er chocola in mijn bureaulaatje. Waar verjaardagen niet vergeten worden. Waar zorg en onderwijs vanzelfsprekend en toegankelijk zijn. Schoon drinkwater uit elke kraan. Waar je veilig op straat kunt lopen en met het OV overal kunt komen. Het is allemaal heel normaal.
Maar het is niet normaal.
Een wereld waarin de mogelijkheden aan mijn voeten liggen. Waarin ik kan kiezen wat ik wil studeren of wil doen met mijn leven. Een leven waarin ik nog nooit een dag honger heb moeten lijden. Waarin er altijd mensen zijn die naar me omzien. Een wereld waarin ik vrijwel kan kopen wat ik wil. Waarin ik ervoor kan kiezen een vliegticket te kopen om 6000 km naar beneden te vliegen en daar in een compleet andere wereld te stappen.
Maar het is niet normaal.
Maar ook Nederland heeft een schaduwzijde. In essentie: ons egoïsme. Met onze carrieres, onze relaties, onze voldoening, onze waarde, onze bezittingen, onze zorgen, onze ontwikkeling, onze kinderen, onze dromen, onze pijn. Het draait vooral om ons.
En oh ja, we klagen.
We klagen veel. We klagen als de bus te laat is. Als de rij te lang is. Als de soep te koud is. We klagen als er file is. Als de computer vastloopt. Als de reclame te lang duurt. We klagen als de bediening wat kortaf is, als het brood is uitverkocht. We klagen als het regent, we klagen als het te warm is. We klagen als de benzine te duur is en als de trein vertraging heeft. We klagen als de appels te zuur zijn. En de witte wijn te zoet. We klagen als de buurman harde muziek op heeft staan of het onderbuurmeisje piano speelt.
Ja, we klagen.
Zwevend tussen twee werelden realiseer ik me dat ik wil leren om te groeien in het beste van twee werelden. Dankbaar en tevreden. Gezond en veilig. Ontwikkelt en ambitieus. Met oog voor een ander. Vreugde beleven in elke dag. God danken voor kleine en grote dingen. Genieten. Relativerend.
Zwevend tussen twee werelden.
Andere Posts die wellicht interessant zijn:
Related Posts
Tags
Share This
Hee Jurjen,
Wat een ontzettend herkenbaar blog! Vooral dat stuk over corruptie is zo ontzettend waar! Zelfs in ziekenhuizen waar je verwacht dat er een stukje humaniteit te vinden is, zijn de mensen corrupt! Zo was er een chirurg die 1 van zijn rijke patienten de mogelijkheid gaf om zijn operatie naar voren te halen. In ruil daarvoor wilde hij wel 50 euro hebben (dat is een hoop geld hier). De mensen zijn zo ontzettend bezig met zichzelf. Ze hebben er alles voor over om hun eigen hagje te redden. Zodra het beter met ze gaat delen ze niet in hun rijkdom met de mensen die hen hielpen te komen waar ze nu zijn. Mijn vriend hielp veel van zijn vrienden uit de financieele nood toen hij nog een baan had. Nu hij zelf in financieele problemen zat gaven ze allemaal niet thuis.
Verder is het schrijnend om zwangere vrouwen op straat te zien rondlopen met hun bak met verkoopwaar op hun hoofd. Vaak hebben ze vodden om hun lijf en kunnen ze amper rondkomen van wat ze verdiepen op een dag. Dan te bedenken dat ze binnen enkele maanden weer een extra mond heeft om te voeden..
Ik ben benieuwd hoe groot de overgang straks wordt als je weer in NL bent.
Hopelijk tot op een borrel. Kunnen we ervaringen delen:)
ligt egoisme niet ook ten grondslag aan corruptie en sexual networks? Lijken we niet best wel veel op elkaar? Waarom is het hier dan goed (of iig op veel gebieden beter) georganiseerd dan daar?!
Ben zelf ook oa in Uganda geweest; deze vraag blijft je bezighouden als je dat aan de lijve hebt meegemaakt!
Wat goed geschreven! Ik een paar woorden omschreven hoe ik me al weken voel. Jezelf een weg banen tussen die 2 werelden is helaas nog niet zo makkelijk. Gewoon lijkende dingen uit je eigen wereld gaan schudden, je voelt een klein beetje de pijn uit die andere wereld. Zeker als je ontdekt hebt dat het je collega’s zijn die daar wonen en werken, leeftijdsgenoten. Met dromen, soms vervlogen. De hele dag zoekend naar hoop en ondertussen het ervan maken wat ervan te maken valt.
Bedankt!
Rianne
@Deborah, Dank voor je comment! Ik hoop dat het goed met je gaat… Ghana was het toch? Wij zijn inmiddels dus terug… Het is even afkicken, maar ook wel weer goed om terug te zijn… Op een borrel zullen we elkaar waarschijnlijk niet zo heel snel meer tegenkomen want per 1 september ben ik geen staflid meer… Het was een mooie tijd, maar goed om te stoppen… Wellicht komen we elkaar nog eens tegen! Groet!
@Mark, Ja, daar heb je helemaal gelijk in. Maar ik doelde een beetje op het ultra-individualisme waar we in zijn beland… Dat is in de Afrikaanse cultuur toch echt minder… Maar de grote ontwikkelingsvraagstukken blijven je inderdaad bezighouden. In ieder geval wordt je wel een stuk genuanceerder van er geweest zijn… Heb altijd wat moeite met de mensen die alle antwoorden hebben maar het nog nooit aan den lijve ondervonden hebben.
@Rianne, Thanks voor het compliment… En graag gedaan! Groet!
Hee Jurjen! Dat is jammer, ik ben zelf ook geen lid meer eigenlijk. Wie weet komen we elkaar nog eens tegen. Ik zit inderdaad nog steeds in Ghana. Hoewel dat toch een eindje van Oeganda vandaan ligt zijn de probleem vrij hetzelfde. Met mij gaat het verder goed! Bedankt voor de tijd bij NSA! Heb onder andere door jou een goede tijd gehad!