Dichtbij God. Ik kijk toch wel een beetje terug op een jaar van wat men zou noemen ‘droogte’. Ver weg. Weinig van God zien. Weinig ervaren. Twijfelen. Weinig bidden. Weinig lezen. Veel denken. En opeens was Hij daar weer. Als een vergeten vriend stond Hij aan mijn deur te kloppen. Maar toch ook anders. Groter. Meer God. Minder mijn eigen beelden van God. Al weet je dat natuurlijk nooit helemaal zeker.

Ik heb het gevoel dat ik weer een paar ‘hokjes’ armer ben. Hokjes waar ik Hem in had gestopt. Hoe Hij werkt. Wie Hij is. Wat Hij doet. Wat Hij geeft. Eigenlijk heeft het afgelopen jaar mij ongelofelijk veel gebracht. Meer ruimte voor verwarring, pijn, gebrokenheid, twijfel, niet weten. Minder veroordeling voor mensen die het ook niet weten. En het grappige is dat er eigenlijk meer ruimte is ontstaan voor liefde. Voor stilte. Voor gewoon maar bij Hem zijn. Voor open armen. Misschien zou ik zelfs voorzichtig kunnen vaststellen dat ik daarin iets meer op mijn Meester ben gaan mogen lijken. Tegen alle verwachting in. Want twijfel en worstelen gaat immers meestal samen met schuldig voelen en je ervoor schamen. “Ik ben nu vast veel minder bruikbaar in Gods Koninkrijk”. Maar Jezus had juist ook zoveel ruimte voor mensen. Zonder veroordeling. Zonder wijzende vingertjes of strenge lessen. Ja die had hij wel. Maar alleen voor de mensen die het juist allemaal zo goed wisten.

Ik deed recent een Lectio Divina naar aanleiding van het verhaal van die vrouw die al twaalf jaar aan “bloedverlies” leed. (Mar 5:24-34). Ik heb net toevallig Leviticus gelezen (Ik hoor je denken, snap ik dat je ‘droogte’ ervaart), maar hierdoor begreep ik beter wat deze ziekte voor deze vrouw betekende. Ze was dus gewoon al 12 jaar onrein en daarmee verstoten buiten de gemeenschap. Wat moet er door haar heen zijn gegaan die 12 jaar. Als we daar even bij stilstaan… Wat een eenzaamheid en pijn.

Wat een afwijzing.

Wat een gebrokenheid. Wat moet ze zich geschaamd hebben. Misschien wel gebukt onder schuldgevoelens. Mensen lopen altijd met een boog om haar heen. Een verschoppeling. Niemand mocht haar aanraken. Zou ze ook niet verschrikkelijk boos zijn geweest op God? Of bang? En dan is er Jezus. En ze waagt de gok.

Ze raakt Hem aan.

Heel even maar. En op slag is ze genezen. Alleen deze daad getuigd al van haar angst en schaamte. Niemand hoeft het te weten. Niemand heeft het door. Maar er is iets veel diepers aan de gang hier. Jezus wil haar nog van iets anders bevrijden. “Wie heeft mijn kleren aangeraakt?” En ze stapt naar voren. Bevend van angst. Zijn reactie?

“Dochter.”

“Uw geloof heeft u gered. Ga in vrede. Wees genezen.” Dat woord ‘dochter’ vinden we niet in NBV maar het staat er wel: Het Griekse woord θυγάτηρ, thygatēr betekent toch echt ‘dochter’. Hij wil haar in de ogen kunnen kijken en tegen haar kunnen zeggen: “Dochter… Ga in vrede. Wees genezen. Je bent een geliefde dochter van de Vader.” En ik wil je genezen. Ik wil je genezen.

Ik wil je genezen.

Niet alleen maar een aanraking. Nee, Ik wil je genezen. “Ik accepteer jou. Ik loop niet met een boog om je heen… Ik ga je niet uit de weg. Nee, ik noem je bij je ware identiteit: Dochter.” Het kan Jezus niet schelen dat Hij zelf op dat moment volgens de wet ook ‘onrein’ was geworden. Hoe had ze verder geleefd als het bij een ’stiekeme’ genezing was gebleven? Had ze de diepe genezing van 12 jaar afwijzing, pijn, onreinheid, verwerping, minderwaardigheid kunnen ontvangen?

Nu had Jezus haar in de ogen gekeken.

We weten ergens allemaal wel met wie Jezus optrok. Jaja, de hoeren, de tollenaars, de verschoppelingen. Maar het dringt zo weinig tot ons door. Als ik mijn voorstellingsvermogen een moment de tijd geef dit te verwerken, gebeuren er al snel wonderlijke dingen. Jezus kiest de kant van de zwakke, hen die zijn afgewezen, verworpen. Hen op wie wordt neergekeken. Over wie minachtend wordt gedaan. Hij kiest de kant van hen die anderen met een boog vermijden. Aartsbisschop Desmond Tutu verwoordde het prachtig: ‘God is always biased in favor of the oppressed’. We leren Hem zelfs zo kennen.

“The God of the oppressed”.

Jezus had zoveel ruimte. En op zo’n moment ontstaat weer een hernieuwd verlangen om Hem in de ogen te kijken. Te ontmoeten. Te overdenken. Te aanschouwen. Te aanbidden. En op die plek van stilte en gebed weet ook ik me de laatste tijd weer aangekeken. Als ik hem ’stiekem’ aanraak draait Hij zich om en kijkt me lachend aan. En dan weet ik me even dichtbij God.

Andere Posts die wellicht interessant zijn:

1. Kijken naar God in een heilig ritme
2. Gedachten bij Psalm 1: De wet, de boom en het water (2)
3. Gedachten bij Psalm 1: De wet, de boom en het water (3)
4. Gedachten bij Psalm 1: De wet, de boom en het water (1)
5. De weg naar binnen… De innerlijke oefening van meditatie