Soms voel ik mezelf afglijden (van de weg haha). Van een ietwat vertikale theologie naar een horizontale. Van nadruk op kruis naar een nadruk op koninkrijk. Een ontwikkeling die op dit moment zo ontzettend breed gaande is. Misschien kunnen we zelfs voorzichtig stellen: iets wat God aan het doen is… Ik denk het wel.
Ik bedoel eigenlijk: Ik bemerk in mijn groeiende passie voor “het evangelie moet verschil maken op terreinen als sociale gerechtigheid, eenzame buurvrouw, gescheiden buurman, eerlijke chocola, global footprint, human traffic, en dierenwelzijn” (mijn horizontale theologie) een verslappende aandacht voor de grote woorden uit mijn jeugd: verlossing, veroordeling, kruis, bloed, heiliging, zonde, etcetera (mijn vertikale theologie)…
Ik vermijd ze als het ware.
Is dat de klassieke verschuiving van orthodox naar vrijzinnig?
De orthodoxen houden zich dan bezig met de betrouwbaarheid van de bijbel, de leer van zonde, verlossing en dankbaarheid. De roep tot levensheiliging… De vrijzinnigen roepen op tot liefde voor de naasten om vooral goed te doen en liefde te bewijzen aan elkaar… Is de tegenstelling echt zo kras als sommigen ons willen doen geloven?
Maar het lijkt alsof ik mezelf een halt toe wil roepen.
En er zijn toch altijd in onze geschiedenis mannen en vrouwen geweest die er een driedimensionale theologie op nahielden? Vol in de breedte uitreiken naar anderen maar vol leven in de diepte en hoogte van het kennen van en leven met God (met de daarbij behorende reis van zonde, verlossing en dankbaarheid)…
Wat mij zo aanspreekt aan de boys als Shane Claiborne, is wat ik zou willen noemen de ‘mother theresaness’ van hun leven.
Het is het eeuwenoude geheim: Intimiteit is de bron van Gerechtigheid.
Voor de meesten bekend: Ik werk voor de Navigators. Een fijne orthodoxe club met als motto: Christus kennen en bekendmaken. Ik heb al eens wat zitten brainstormen over de postmoderne variant van deze missie… Onze associatie met haar is nu namelijk: bijbelstudie en getuigen. een vertikaal accent. Hoe brengen we haar (terug) op het ‘drie-dimensionale’ niveau? Ik ben (voorlopig) gekomen op:
Intimiteit en Gerechtigheid. Als ik dit verwoord tot een (grote) opdracht: Binnengeroepen, Uitgezonden.
Intimiteit. Leven vol met de Stem van de Eeuwige. Ons geliefd weten. De stem van God laten spreken in onze identiteit, ons dieptste wezen. De Monastieke traditie kan ons hierbij tot grote zegen zijn. (Er is immers niets nieuws onder de zon). Luisteren. In de stilte. Lectio Divina. Dicht bij het hart van de Vader. Gerechtigheid daarentegen geeft uitdrukking aan zowel een horizontale als een vertikale staat. Gerechtigheid als een uitdrukking van Gods verlangen om de wereld weer ‘recht’ te brengen. Om aan armen goed nieuws te brengen, om aan verslagen harten hoop te bieden, om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan geketenden hun bevrijding. Maar ook als staat ten opzichte van God. Mijzelf ‘gerechtigvaardigd’ weten. Mijn onrecht gezien. En naar Hem opgekeken. Onvermijdelijk. Overweldigend.
Is dat niet ware orthodoxie? Gul en gastvrij. Liefde voor God is liefde voor mensen.
Dichtbij God, dichtbij mensen.
Andere Posts die wellicht interessant zijn:
Mooi geschreven. Succes met het veranderen van het motto. Daar kom je niet doorheen…
Hè dat klinkt meteen weer zo negatief. De kans is niet groot dat er een postmoderne variant ontstaat van de Navs. Tenzij natuurlijk mannen zoals jij wat stenen in de vijver gooien!
Haha, het is ook niet mijn bedoeling hoor om het motto te veranderen. Het is in feite hetzelfde geeft alleen uitdrukking aan een breder verlangen…
Hee Jurjen,
Mooie post, zoals ik meer dingen van jouw hand geboeid gelezen heb. Ik begin het bijna jammer te vinden dat ik niet meer bij NSA zit, ik word in elk geval heel enthousiast van de vragen en nieuwe richtingen die je stelt en inslaat, precies waar ik al een tijd op gehoopt had. Ben zelf ook een grote fan van Shane Claiborne (leuk jou daar ook weer te zien rondlopen Niels). Het boek Jesus for Politics staat ook vol van leuke theologische inzichten (the irresistable revolution is meer alleen mooie verhalen). Wat ik ervaar bij hem, en ook bij Time to Turn waar ik bij betrokken ben, is dat in een goede balans een horizontale blik ook weer je verticale verbinding kan voeden. Als Jezus inderdaad in de arme en gevangene etc is, en je weet Hem daarin ook te herkennen, is dat sowieso al verticaal. Maar de schare kan je ook leren bidden (zoals ik van Maarten van Voornveld geleerd heb).
Ik had deze week een couchsurfer die mij weer eens aan het denken gezet heeft. Hij is ultra-charismatisch (maakt het ene na het andere bizarre wonder mee), maar heeft ook een hele scherpe visie op praktisch dienen (hij is fan van Claiborne en woonde zelf (nu reist hij de wereld rond) ook in een woongroep waarin ze veel voor de buurt proberen te betekenen.
Na mijn tijd bij de Navigators was één van mijn frustraties, dat ik heel intensief bezig was geweest met mijn relatie met God, en dat het altijd mijn idee was dat dat mijn dienst in de wereld zou voeden. Dat viel uiteindelijk tegen, ik had me vooral met mijn navel bezig gehouden, bedacht ik me. Vandaar dat ik me helemaal op grote en kleine problemen als chocola, economische structuren, en maaltijden voor de buurt ging richten. Op dit moment ben ik weer iets meer bezig met hoe mijn blik en mijn handelen daarin nog meer gericht kan worden door God.
Volgende verdiepingstip: het werk van Bonhoeffer op dit gebied, ken je dat een beetje? Ik alleen uit de tweede hand. Maar ik heb van hem hele interessante inzichten opgedaan over hoe je kan participeren in de beweging van de Incarnatie (even mijn eigen verwoording), waardoor je door een openheid voor het verticale je kan richten op het horizontale. Hij is door heel verschillende groepen omarmt, van zeer orthodox tot zeer vrijzinnig, maar ik denk dat hij zelf dat soort hokjes ontstijgt, ook al is hij op verschillende punten zeer radicaal.
Hey Jurjen, zag je blog via Facebook. Mooi stuk! Zat van de week ook na te denken over hoe ik mijn geloof nou eigenlijk praktiseer, heb geen duidelijk antwoord. Ik ben in elk geval blij met het verticale deel, Gods Woord kennen en weten dat ik zijn kind ben, ondanks mijn tekortschieten! Het horizontale deel komt denk ik bij velen impulsief, soms is het dienen van anderen (stoppen voor iemand met pech), soms omzien naar anderen (praatje maken met iemand die erom verlegen zat), soms vertellen over God of zijn kerk, soms muziek maken. Ik denk ook dat het niet gedefinieert móet zijn, in elk geval niet van Vader. Hij heeft de wereld in Zijn hand en kan ons door de Heilige Geest af en toe gebruiken, soms zonder dat we het zelf echt doorhebben. Beschikbaar ZIJN is volgens mij beter dan van alles te moeten DOEN. Hou je ook langer vol. Dan gaat God het verschil maken door ons heen. Niet erg concreet, wel vertrouwen in Gods werk in jou voor nodig, geen religie.
@Ruben – Dank je wel Ruben, voor je complimenten! haha.. jammer dat je inderdaad niet meer bij NSA betrokken bent… Ik ben zelf nog niets eens zo heel bekend van Shane Claiborne (nog niet iig), ga zijn boek maar eens lezen.. Ik wilde heel graag bij dat symposium zijn, maar had pas laat door dat je kaarten moest hebben.. dacht dat het gewoon binnenlopen was.. grappig en herkenbaar: “ik had me vooral met mijn navel beziggehouden’. En Bonhoeffer: tja, ik heb ‘navolging’ al een tijdje liggen om te gaan lezen.. schijnt wel stevige maar zeer goede kost te zijn. Bedankt voor je uitgebreide reactie in ieder geval! Leuk om te lezen!
@HP – dank ook voor jouw complimenten! Beschikbaar zijn is inderdaad de key.. maar het valt me wel steeds meer op door de schrift op zoek is naar ‘een lichaam’ naar mensen die zijn hart laten zien. Voor de schepping, voor gebrokenen, de weduwen, wezen en onderdrukten… En daar mogen we volgens mij soms wel eens een beetje in uitgedaagd worden de laatste tijd… Thanks in ieder geval!
Ik heb the Irresistable Revolution aan Maarten van Voornveld uitgeleend, als je zorgt dat ‘ie ooit weer in mijn handen komt mag je hem van hem lenen. Bonhoeffer’s navolging is zware, maar zeer relevante kost. Ik ken weinig mensen die door het hele boek heengekomen zijn, toch wel erg taai, maar als je de inleiding of het eerste hoofdstuk gelezen hebt, heb je volgens mij de kern wel te pakken. Overigens is hij in later werk zich meer gaan concentreren op de roeping van de kerk in deze tijd, de Navolging heeft meer de verticale focus als ik het me goed kan herinneren. Hij heeft vlak voor zijn dood hele radicale dingen over de kerk geschreven, heb het allemaal, maar kom er maar niet aan toe om het te lezen.
Het symposium kun je trouwens alsnog meemaken hier http://www.emergingnetwerk.nl/videos-lezingen-another-worl-is-possible
Nog wat worshiptips in aanvulling op een post van jou: check drie brieven aan worship schrijvers hier http://www.brianmclaren.net/archives/resources/letters/
He Ruben,
Thanks voor de links: Ik ben nu aan het kijken…
Irresistable Revolution ga ik lenen! Thanks!